Deze aflevering is een tijd geleden opgenomen. En nu pas wordt hij gepubliceerd. Weet jij nog dat Robin Williams dood ging? Of dat Peet jarig was? De dag er na was deze opname. Tijdens deze opname komen we er achter dat reclamemakers gewoon lui zijn, we zijn geïnteresseerd in dingen, we denken na over het nut van jargon, we hebben het over de destructieve nut-drang in de wetenschap en sluiten af met een serieus stukje propaganda.

Luie reclamemakers

Peet vraagt zich af waarom reclames nooit meer over het product gaan. Je hoort nu nooit dat een bank heel erg goed is in het bewaren van je geld. En verzekeraars hebben het er nooit over dat ze zo goed zijn in het geven val geld als dingen mis gaan. Ze hebben het over een gevoel. Dat verzekeren vergelijkbaar is met je lekker voelen. En bankieren net zo. Ze hebben het over de klanten, dat die fantastisch zijn, en niet over wat ze zelf dan eigenlijk doen. Vasilis denkt dat het gewoon komt doordat reclamemakers lui zijn. Ze maken gewoon telkens dezelfde inwisselbare reclame en plakken er het logo van de volgende willekeurige klant op. Lekker makkelijk.

Maar misschien ligt het inderdaad gewoon aan de producten zelf. Die zijn zo slecht dat er wel een onzinnig lulverhaal omheen verzonnen moet worden.

Glibberige marketing

Vasilis is reclameblind. Tenminste, dat denkt hij. Hij ziet abri’s gewoon niet. Banners blokkeert hij en hij kijkt geen TV. En als hij ze wel ziet gelooft hij het niet, net zoals Peet. “Is dat wel zo?” is de standaard reactie bij elke reclame-uiting.

Ik ben geïnteresseerd in de tegenstelling tussen goed en kwaad, maar ik maak schilderijen over bloemetjes

Marketingspeak in de kunst

Kunstenaars zeggen nooit wat ze doen. Ze zeggen waar ze in geïnteresseerd zijn. Vasilis las daar een artikel over en twitterde dat hij geïnteresseerd is in dat soort artikelen. Daarmee zeg je eigenlijk niks. De schrijver van dat artikel vindt dat kunstenaars niet moeten zeggen waar ze in geïnteresseerd zijn, maar dat ze moeten zeggen wat ze doen. Dat is namelijk veel interessanter. Dat zouden banken en verzekeraars ook eens moeten proberen.

Hoe nuttig is jargon?

In Groot-Brittannië mag er geen jargon gebruikt worden op webpagina’s van de overheid. Dat is natuurlijk een grote shock voor alle mensen die bij de overheid werken en die teksten voor op de website moeten publiceren. In gespecialiseerde omgevingen maakt men nu eenmaal graag gebruik van jargon om subtiele verschillen snel duidelijk te maken. Maar mensen die niet in die omgevingen verkeren begrijpen niks van die taal. Het is dus van belang om jargon te kunnen vertalen naar normale mensentaal. Vasilis probeerde een boek over schoonheid te lezen. Maar dat stond zo vol met moeilijke woorden dat hij het heeft opgegeven.

Het is niet de bedoeling dat mensen de disclaimer lezen, ze moeten akkoord gaan

Ook disclaimers zouden jargonloos moeten zijn, vindt Peet. er worden steeds meer pogingen in die richting ondernomen door naast de juridische disclaimer ook een menselijke versie te zetten. Vaak onder het kopje basically. Fijn voor de bezoekers, maar ook goed voor specialisten die zo gedwongen worden om nog eens goed na te denken over wat ze nu eigenlijk doen.

Data

De datahonger blijft. Vasilis vraagt zich af of al die dataverzamelaars wel slim genoeg zijn om iets zinnigs te doen met al die gegevens. Als je een koelkast gekocht hebt krijg je de maanden daarna reclames te zien voor die koelkast. Volgens Vasilis een bewijs dat ze geen idee hebben wat ze aan het doen zijn. Maar toch willen ze meer. Na elke update van iOS zet Apple Bluetooth weer aan. Zelfs als je het expliciet uit hebt gezet. Nóg meer, nog preciezere data waar incapabele marketeers nog meer rotzooi mee kunnen maken.

Wetenschap

Tegenwoordig moet wetenschap nuttig zijn. Het moet direct duidelijk zijn hoe het geld op kan leveren. Hierdoor wordt toeval uitgesloten en komen we alleen tot conclusies die we zelf kunnen verzinnen. Wat natuurlijk bijzonder jammer is. Je zou verwachten dat het web de ideale plek is voor wetenschappers: je kan je bevindingen eenvoudig delen, en anderen kunnen er eenvoudig op verderdenken en hun bevindingen weer verderdelen. Helaas, doordat alles nuttig moet zijn, doordat wetenschappers moeten presteren, blijkt het web niet het beste publicatieplatform. Wetenschappers publiceren al hun bevindingen in hele dure, gesloten, papieren magazines. Wat betekent dat alle kennis alleen toegankelijk is voor mensen en instellingen met veel geld. Terwijl het web gratis is! Krankzinnig natuurlijk. Die magazines zijn inmiddels zo duur dat de uitgevers daarvan meer winst maken dan Apple. Terwijl ze niks nuttigs doen. Wow.

Propaganda en kunst

Bruce Lawson twitterde laatst dat hij probeerde uit te leggen wat organisaties als de Rode Khmer en IS precies zijn zonder ze te bestempelen als monsters. Dat is moeilijk, maar ook noodzakelijk. Vasilis vertelt over een tak in zijn familie die extreem Grieks-Orthodox is. Als zij de kans zouden krijgen zouden ze ook een oorlog beginnen voor hun krankzinnige middeleeuwse ideeën. Maar nu zijn het artsen en docenten. Lieve mensen die goede dingen doen. Zijn zij zomaar evil? Volgens sommige groepen is het westen evil. En volgens het westen zijn die groepen weer slecht. Die termen betekenen niks. Het is hetzelfde als een bakje met komkommers uitmaken voor verraders. Of wortels bestempelen als helden. Vandaar dat Vasilis het kunstwerk Cowards, Heroes, Salads heeft gemaakt.

We zijn weer onderweg, ondanks dat de auto niet vies is. Jullie missen weer vanalles.
Peet onthoud alle nummers van de wasstraat … ondanks alle tijd die verstrijkt.
Het is 12 augustus, gisteren was Peet jarig en Robin Williams is overleden.
Peet heeft aantekeningen, extreem veel aantekeningen.
Het valt Peet steeds vaker op dat bedrijven in hun communicatie niet meer praten over hun producten, maar over dat “Het leven [van een consument] rijker word”
Volgens Vasilis lijkt het erop dat merken het over klanten hebben, in plaats van de klant. Dat lijkt ‘m wel wat.
Peet had het eigenlijk ergens anders over, namelijk dat het niet meer over het product gaat.
“Wij zorgen voor de connectie tussen jou en het hout …”
Vasilis heeft een briljante ingeving: “Misschien is het wel luiheid van de reclamemakers”. Ze maken gewoon een reclame die overal op past.
We gaan “M” volgen, ondanks dat we niet weten waarnaar het leid. En we hebben ganzen in ganzenpas.
Het lijkt er volgens Peet op dat bedrijven hun producten niet meer willen aanprijzen, omdat het misschien niet zo goed is.
Volgens Peet is de Correspondent eigenlijk een voorbeeld hoe het wel goed is.
Vasilis kan er niet over meepraten, want hij kijkt geen reclames. Volgens Peet zie je het naast reclames ook in andere uitingen van bedrijven.
Een goed voorbeeld van een aardige missie vind Peet is de slogan van Coolblue: “Alles voor een glimlach” .
Zou het doel van bedrijven het beter maken van het leven van mensen zijn? Sociale media zijn dan dat niet volgens Peet
Vasilis is het daar niet mee eens. Hij heeft contact met mensen, doordat hij ze via sociale media kent. Zijn leven is beter.
Misschien zijn we van de Wasstraat wel een stelletje zure mannen die alleen de nadelen zien van sociale media.
Vasilis weet het niet, want hij is marketing-blind. “Slogans gaan aan mij voorbij”
Peet is heel gevoelig voor BS (bull shit). Bij alles denk hij “ … is dat eigenlijk wel zo?”. Vasilis diskwalificeert al dat soort dingen.
Ondanks de grumpyness over de wereld vind Peet dat positieve dingen ook gewoon uitgelicht mogen worden.
Het kopiëren van marketing-speak komt ook vaak voor, zonder inhoud.
Vasilis had een artikel gedeeld over kunstenaars die hun ‘artist statement’ beginnen met “Ik ben heel erg geïnteresseerd in … “, in plaats van “ik maak …”. (http://www.abladeofgrass.org/growing-dialogue/growing-dialogue-no-longer-interested/)
Het zou volgens de schrijver van het artikel gaan om het vertellen over wat een kunstenaar exact doet, in plaats van geïnteresseerd zijn in iets. .
Vasilis vond het wel wat interessanter klinken, maar het was voor hem een leuk grapje, die helemaal langs Peet ging.
Het klinkt alsof je beleerd ben, maar het zegt zo weinig.
“Ik ben geïnteresseerd in de tegenstelling tussen goed en kwaad, maar ik maak schilderijen over bloemetjes.” Dat kan, maar bied verwarring, misschien express.
Vasilis vertelt over hoe hij een moeilijk leesbaar boek over schoonheid door de eeuwen heen aan het lezen is. (http://www.veryshortintroductions.com/view/10.1093/actrade/9780199229758.001.0001/actrade-9780199229758)
Het was academisch geschreven, maar stond ook vol met referenties aan types kunst waar Vasilis weinig mee heeft.
Peet vind de Kindle daarbij wel handig, omdat je dan, door op een woord te tikken, gelijk een woordenboek of Wikipedia lemma bij gezocht krijgt.
Het gebruik van jargon in boeken is wellicht ook een barrière om een artikel te lezen. Dat moet je eigenlijk alleen doen als je zeker weet dat je met een heel eenduidige doelgroep praat.
Overheden mogen in Engeland geen jargon gebruiken, anders is de informatie niet toegankelijk.
Disclaimers mogen van Peet ook wel zonder jargon. Dat doen ze ook volgens Vasilis, met de term “basically”.
De leesbaarheid van de disclaimers zit ‘m ook in de opmaak. Het wekt onverschilligheid op als je de tekst propt in een aantal vierkante centimeter.
“Nee, het is ook helemaal niet de bedoeling dat mensen de disclaimer lezen, ze moeten akkoord gaan”.
Peet leest blijkbaar de disclaimers van banken. Er stonden geen verrassingen in, maar misschien schuilt het addertje in wat ze niet zeggen.
Er staat blijkbaar nergens in die disclaimers welke gegevens ze exact verzamelen en wat ze ermee doen.
Het is niet alles wat je publiceert en doet op de sociale netwerken, maar ook al die ‘f’-jes die overal bij artikelen staat.
Vasilis denkt dat de sociale netwerken niet eens weten wat ze allemaal verzamelen, omdat anderen het voor hen verzamelen.
In Wasstraat 20 (niet 19) hadden we het daar over met Jeroen Verkroost (http://wasstra.at/020/#01:02:21.048). De meeste advertentie netwerken kunnen al die gegevens niet uitwisselen vanwege privacy, of vanwege concurrentiebedingen.
Het lijkt Peet wel leuk om eens alle data van zo’n netwerk te zien. Facebook lijkt dat te doen, maar of dat ook echt alles is?
Maar of het nou gaat om de vriendjes en de post? Peet denkt dat de grote datawolk om mensen heen echt interessant is voor de ‘big data’ mensen.
Google heeft blijkbaar alle locatiebepaling-middelen samengevoegd tot één API. Ze proberen Bluetooth en NFC ook te gebruiken voor nóg nauwkeurigere locatiebepaling.
Blijkbaar wilt iedereen dat we Bluetooth gebruiken, want na een iOS update blijkt dat elke keer Bluetooth weer aanstaat. Maar niemand zit daar op te wachten(!)
Bluetooth marketing is een ontzettend kut-idee verzonnen door domme marketeers.
Volgens Peet is de directmarketing via Bluetooth geen lang leven beschoren. Er is geen tegenwaarde aan de consument.
De API van Google is eigenlijk toch best interessant, want hoeveel Bluetooth dingen staan er aan? Als dat er veel zijn, dan kunnen ze heel nauwkeurig ons loopgedrag analyseren.
Peet en Floris willen graag nog eens door de stad rijen om te zien hoeveel en welke locaties van de Bluetooth dingen hebben en wat het oplevert.
Het is heel rustig in de wasstraat en ze hebben de indeling anders gemaakt. We willen de ‘gewoonste’ behandeling.
Het is dinsdag, vakantie en het regent, dus daarom is het vast zo rustig.
We zijn in de wasstraat, dus tijd voor feedback. Mensen vonden het bootje leuk.
Een iemand zei dat Vasilis op zijn plek zit, omdat hij milder is geworden en minder behoefte om te zeiken. Hij ergert zich minder op zijn nieuwe bedrijf.
Vasilis heeft last van ambitie en is jaloers op mensen die geen ambities hebben.
Vasilis vind het ook een lekker gevoel dat hij een junior docent is, met zat ruimte om te ontwikkelen.
Peet’s belangrijkste angst is dat zijn mening niet altijd getoetst word, maar dat doen mensen liever niet zo blijkt.
Onderzoekers en wetenschappers horen dat ook tof te vinden :-)
Tegenwoordig moeten onderzoeken ‘nuttig’ zijn en dat is niet handig .. Want met een prestatiedrang word onderzoek niet beter.
Peet weet een goed voorbeeld van wetenschapsfraude en hoe haast in het peer-review proces misging (http://youtu.be/wLlA1w4OZWQ).
Het web is eigenlijk een van de mooiste platformen om de wetenschap verder te helpen en om kennis te delen.
Het is eigenlijk vreemd dat er nog publicatie wetenschappelijke publicatie bedrijven zijn.
De wetenschappelijke publicatie bedrijven hebben volgens Vasilis een hogere winst dan Apple (http://www.wired.com/2012/01/why-education-publishing-is-big-business/).
Schrijvers moeten blijkbaar betalen om te verschijnen, maar ook om te lezen moet je betalen. “[wetenschappers zonder geld] hebben geen toegang tot kennis. Dat is het omgekeerde van wat wetenschap zou moeten willen”.
Alles moet blijkbaar groeien, anders is het niet goed. Vasilis verteld over een vriend die zijn bedrijf niet wilt laten groeien.
Vasilis heeft nog een punt over propaganda. Hij vertelt over hoe Bruce Lawson aan zijn zoon probeert uit te leggen wat de Rode Khmer is zonder alles ‘evil’ te noemen (https://twitter.com/brucel/status/497473538643996672)
In zijn vakantie bedacht hoe hij dat zou doen. Hij vertelt over zijn familie in Griekenland die Grieks Orthodox zijn en een ‘Groot Griekenland’ nastreven met allerlei gevolgen van dien.
Peet vraagt dan toch maar naar de oorsprong van die streven. Vasilis legt uit.
Het is levensgevaarlijk, dat soort denken. Het polariseert heel erg, waardoor je denk dat iedereen evil is en dus dood moeten.
Propaganda bestaat uit die extreme vereenvoudiging en terminologie in kranten etc. We moeten daar mee oppassen.
Peet haalt een ander voorbeeld aan, waar onze minister president te gereserveerd reageerde op het luchtvaart ongeluk.
Vasilis moest wat met dat verhaal van ‘evil’. Hij heeft er een site van gemaakt van zijn salades met positieve en negatieve woorden, maar ook met waarheid (http://vasilis.nl/random/works/cowards-heroes-salads/).