Maandagochtend is niet het moment om een vriendelijke, vrolijke aflevering van de Wasstraat op te nemen. En dus is het een chaggerijnige, boze, maar daarom niet minder interessante editie geworden. We maken ons boos om al die vreselijk domme rotzooi die er gemaakt wordt.

Toegankelijkheid

Vasilis was naar een congres over webdesign. Een van de thema’s was toegankelijkheid. Een van de sprekers hield een verhaal over de business case van toegankelijkheid: valt er geld te verdienen door je website toegankelijker te maken. De conclusie is dat dat niet echt hard te maken is. En de andere conclusie is dat het krankzinnig is dat er überhaupt een business case nodig zou moeten zijn. Met een klein beetje moeite kunnen we producten maken die iedereen kan gebruiken. In plaats daarvan denken we alleen maar aan geld, en maken we dus voornamelijk rotzooi. Gênant.

Het web is door dit soort onzin eigenlijk een klotemedium geworden

Marketingcruft vs. het web

De content waar mensen voor komen, door te klikken op een link, wordt verborgen door allerlei troep waar niemand op zit te wachten. (Full screen) banners bijvoorbeeld. Maar ook door idiote dingen als cookie warnings. En door nóg dommere dingen als full screen nag screens die je proberen te overtuigen dat je je moet inschrijven voor een of andere nieuwsbrief. Hoe kan ik nou weten of ik me daarop wil abonneren als je me weigert te laten zien wat er allemaal op je site staat?! We brainstormen wat hierover. Een niet-domme marketeer zou bijvoorbeeld bedenken dat, zodra iemand toestemming geeft voor het gebruik van cookies, dat je die dingen ook slim kunt gebruiken. Je zou bijvoorbeeld kunnen bijhouden of iemand meerdere artikelen leest. En als dat zo is, dan kan je vragen of de nieuwsbrief wellicht een interessante optie is. Hoe moeilijk is het? Tsjongejonge. Maar blijkbaar bestaan er geen niet-domme marketeers. En liegen ze stuk voor stuk in hun cookie-waarschuwingen dat ze cookies gebruiken om de gebruiksvriendelijkheid verhogen.

Automatisering

De laatste tijd zijn er nogal wat discussies over de vraag of bepaalde vakgebieden niet weggeautomatiseerd gaan worden. Het vak van WordPress theme designer bijvoorbeeld is geen lang leven meer beschoren. Voor een tientje heb je al een theme dat er prima uitziet. En voor 100 euro, claimt The Grid, krijg je een unieke website die rekening houdt met de inhoud van je content! Daar zijn geen mensen meer voor nodig. Maar als je Sturgeon’s Law er bij haalt, en bedenkt dat 90% van alles wat er gemaakt wordt rotzooi is, dan valt het wel mee met die automatisering. Blijkbaar hebben mensen behoefte aan troep. En er zijn meer dan genoeg middelmatige prutsers om aan die vraag te voldoen.

Kwaliteit

Maar stel nou dat we tóch liever goede dingen willen maken. Wat is dan de definitie van goed? Vasilis weet prima wanneer een site technisch goed in elkaar zit, en Peet weet als geen ander wanneer content klopt. Maar wat weten we eigenlijk van andere vakgebieden? Wanneer is een project voor een projectmanager geslaagd. Wat betekent kwaliteit voor de klant? Jeffrey Veen vertelde over quality meetings die hij regelmatig organiseerde binnen Typekit waarbij collega’s aan elkaar vertelden welk nieuw product ze goed of slecht vonden, en waarom. Misschien moeten we meer van dat soort onderbouwde gesprekken voeren, in plaats van roeptoeteren op Twitter dat die nieuwe site kut is.

We have a lot to unfuck

Unlearning

Maar misschien zijn onze huidige digitale producten wel zo slecht omdat we nog zo veel moeten unlearnen, zoals Luke Wroblewski zo mooi zegt. We maken al twintig jaar dingen volgens een bepaald stramien, en nu het digitale landschap ineens zo ingrijpend anders is, is het natuurlijk lastig om die dingen simpelweg af te leren. Volgens Peet betekent dit ook dat we na het afleren, heel veel werk hebben in het unfucken van alle cruft die we inmiddels gemaakt hebben.

Platformisering

We hebben het ook nog over de platformisering. Over exclusief publiceren op Facebook. Of op Apple. Of op Alibaba. En over de vraag of dat wel zo’n goed idee is. En hoe je daar mee om kunt gaan. Of hoe je daar mee om zou moeten gaan. Want vergeet niet, het is maandagochtend, we zijn wat chaggerijnig en we hebben niet al te veel vertrouwen in de juiste keuzes van mensen.

We sluiten de rit af met een tirade op de mensen die het systeem hebben ontwikkeld waarmee docenten op de HvA hun cijfers moeten bijhouden. Waar zijn die mensen trots op? Zeggen ze na de oplevering vol trots tegen elkaar: “Kijk eens wat we hebben gemaakt. Hier gaan alle docenten de komende 20 jaar verschillelijk pissed off over zijn. Jeeey!”

De volgende keer gaan we wel in een bootje varen ofzo. Op een donderdagmiddag.

Er brand een lampje, de deur kan dicht want het tocht een beetje.
Drie keer dertien. Peet heeft twee verschillende vormen van aantekeningen.
Het gaat regenen, want het is weer winter, midden in de zomer.
Peet vraagt zich af hoe het met Vasilis gaat.. Het gaat lekker. Hij geeft lekker les.
Vasilis is vrijdag naar het congres gegaan in Brighton: A responsive day out (http://responsiveconf.com/) en dat gaat over het web.
Het was eigenlijk over responsive design, maar dat is eigenlijk synoniem voor web-design.
Het format is ook leuk: er waren telkens 3 talks van 20 minuten, dus dat dwingt sprekers om ‘to the point’ te komen.
Een van de rode draden van het congres (en eigenlijk alle frontend congressen) was toegankelijkheid, wat volgens Vasilis een eigenschap is van het web.
Blijkbaar is toegankelijkheid ook een onderwerpt wat frontenders continue bezighoud.
Blijkbaar vind niet iedereen toegankelijkheid fantastisch, dus één talk ging over de business case van toegankelijkheid.
Peet haalt zoek machine optimalisatie (SEO) aan als een mogelijk verkapt verkoop argument voor toegankelijkheid.
Robots zijn dus eigenlijk wel belangrijk, of eigenlijk geld is wel belangrijk en mensen niet.
Een andere ondertoon van het congres was dat het web een beetje stukgemaakt word, omdat het niet begrepen word.
Vasilis beschrijft wat de gemiddelde leeservaring van artikelen is, met cookiemeldingen, app-meldingen, nieuwsbrieven, notificaties.
Denken marketeers echt dat hierdoor de conversie omhoog gaat? Er moeten toch statistieken zijn die bewijzen dat dit niet zo is.
“De de (web)-ux wordt hartstikke kapot gemaakt door domme marketeers”.
Peet vraagt zich af of het iemand kan schelen dat het web stuk gemaakt word door dit soort onzin.
Vasilis doet een voorstel om slim om te gaan met cookies en gedrag.
“Wij verbeteren de usability. DOE DAT DAN OOK!”
Waarom zou je eigenlijk een App gebruiken? Peet begint over snelheid en het ’gelijk aan de slag’ gevoel van sommige apps.
De voorkeur van Apps boven websites is een signaal dat webdevelopers niet met het juiste bezig zijn zegt Vasilis.
Peet is boos op websites die 42 scripts die geladen worden. Heel boos. Hij verteld de waarheid.
Peet: “Misschien maken ze wel websites voor adverteerders en lezers mooi meegenomen”
Vasilis: “Het web is door dit soort onzin eigenlijk een klote medium geworden”
Hoe zorgen we ervoor dat er een omslag komt voordat het web kut is? Er moeten frontenders spreken op marketeers-congressen vind Vasilis.
Peet hekelt pagina’s die wachten tot alles geladen is, maar ook de tegenpool. Wederom concluderen we dat het web slechter word.
De gemiddelde grootte van een webpagina is 2 Mb. Peet noemt ook de CSS van WordPress met meer dan 1300 regels.
Maar zijn dure mensen als Vasilis en Peet het wel waard om een goed WordPress Theme te maken?
Worden we weggeautomatiseerd? vraagt Vasilis zich af. Volgens hem heeft het vak van wordpress theme bouwer geen lang leven meer.
Zijn er eigenlijk al voorbeelden van websites die met ’the grid’ (https://thegrid.io) gemaakt zijn?
Peet schreef een artikel op zijn eigen blog over het automatiseren van hoe je met klanten omgaat.
Peet heeft pas geleden een skate board gekocht, want hij is 40. Hij verteld hoe ‘Penny’ (het skate board merk) dat geweldig deed.
Over verbeteren van het web: “Maar het gebeurd niet. Ik ben nooit blij!”
“90% of the everything is crap” volgens Theodore Sturgeon (https://en.wikipedia.org/wiki/Sturgeon%27s_law) en daar is Vasilis het wel mee eens.
Peet vraag gedesillusioneerd of hij nu blij is geworden van Penny, omdat het zo schril afsteekt met de rest?
Maar moeten we ons maar neerleggen bij dat 90% van alles kut is? Volgens Vasilis hebben wij de schone taak om dit tij te keren, door te praten met mensen.
Maar voordat je kwaliteit kan maken, moet je ook samen bepalen wat kwaliteit is. Vasilis haalt een voorbeeld aan van Jeffrey Veen (http://thegreatdiscontent.com/interview/jeffrey-veen) en zijn quality-meetings bij Typekit.
Het zou super interessant zijn om een keer Vasilis en een marketeer samen te zetten, om het eens over die 10 popups te hebben en begrijpen waarom zoiets gebeurd.
Vasilis ziet dat toegankelijkheid niet begrepen word. Daar gaat het volgens hem ook niet over, het gaat over iets maken wat goed is, waar je trots op kan zijn.
Peet legt uit waarom de ervaring met het skateboard merk nou zo leuk was: er zaten leuke, onverwachte dingen in. Dingen die niet persé nodig zijn, maar er wel bijzaten.
Apple maakt al jaren mooie dingen met finesse. Peet quote een stuk uit de biografie van Steve Jobs en hoe hij ook aandacht moest besteden aan dingen die mensen nooit zullen zien zoals de binnenkant van het hek (http://thenextweb.com/apple/2011/10/24/steve-jobs-obsession-with-the-quality-of-the-things-unseen/).
Peet trekt de analogie naar de wereld van marketeers en verkopers. Besteed aandacht aan elk stuk van het proces.
Vasilis denk dat er aandacht besteed word aan de verkeerde dingen. Veel bling, maar geen waarde in het proces.
Peet: “Misschien moeten we progressive enhancement op de wereld toepassen”. Maar waar zit dan de enhancement. Daar is vaak nog een misverstand over.
Oojee, we vergeten de afslag naar de wasstraat. Nou ja, maakt niet uit.
Vaak zeggen designers dat iets zonder animatie geen zin heeft. Animatie gaat vaak voor eenvoudige features zoals een emailtje als bevestiging.
Logische dingen zij logisch, zoals geen vast adres vragen als je een digitaal ding koopt.
Vasilis vertelt over zijn ervaring met het kopen van Sugru (https://sugru.com/), alleen de bestelvolgorde is niet handig voor mensen die met paypal betalen.
Vasilis haalt een quote aan van Luke Wroblewski over dat we een hele boel vanzelfsprekendheden moeten ontleren van onze periode met desktopschermen (https://twitter.com/lukew/status/444488505226317824).
Peet voegt daar aan toe dat voor reeds gemaakte dingen geld “We have a lot to unfuck”.
Peet vraagt nog even aan Vasilis over de bronnen van Luke W’s onderzoeken. Die lijken niet te vinden zijn. Waarom zou hij dat doen?
Vasilis werd door een gast geblocked omdat hij een artikel over compressie en plaatjes groottes wilde nabootsen.
Peet: “Wow, geloofwaardigheid: -1000”.
Vorige keer begonnen we dat het web uitkan omdat Facebook het web is, nu kunnen ze beide uit, want Apple wilt ook meedoen.
Het lijkt erop dat iedereen silo’s wilt proberen te maken. Iedereen valt er ook voor. De contentmakers zijn enigszins voorzichtig, maar muziekmakers dan weer niet.
Het gerucht gaat dat Apple RSS aan het wegfaseren is, dus geen nieuwtjes. Gelukkig gebruikt Apple nog actief RSS als update formaat.
Maar nog belangrijker: geen banners meer, geen popups voor nieuwsbrieven.
Apple heeft hun nieuwsvoorziening aangepakt zoals ze de iPhone ook hebben aangepakt: “Hup, weg met dat gerommel in de marge. We doen het zelf wel”
Of Apple Nieuws de oplossing is weten we niet. Apple is wel vaker op z’n snufferd gegaan.
Vasilis vind het maar treurig makend hoe stomme dingen maar continue gemaakt worden. Waar stopt het?
In Azie heb je bijvoorbeeld alleen Alibaba. Dat is niet open en verkeerd om. Ze doen het wel goed overigens, alles is lekker geïntegreerd.
Eigenlijk moeten we ons richten op integreerbaarheid met andere systemen. In het westen probeert iedereen het centrum van het universum te zijn in plaats van te focussen op een integratie
Moet dan iedereen naar Amazon en Alibaba? Niet volgens Peet. Hij denkt dat mensen niet meer moeten nadenken over de plek, maar over je dienst, of product. En dan gebruik maken van andermans diensten om je product en dienst te koppelen, aan te bieden en bespreken.
Er zijn twee verschillende benaderingen volgens Vasilis: de UNIX benadering of Microsoft benadering.
Peet denk dat er een middenweg is tussen de UNIX en Microsoftbenadering. Dat is bijvoorbeeld het integreren van diensten als dienst.
Peet vind dat het maar een plek moet krijgen op het web. Dat heeft hij ook gedaan in deze blogpost: http://versecontent.nl/2015/07/iedereen-een-winkel-zonder-onzin-met-olaf-en-trading-commons/
Blijkbaar zijn alle grote platformen opzoek naar al jouw data. Daarom maken ze allemaal die gesloten systemen.
Peet las een artikel over dat er in Chrome een plugin zit die continue luistert naar jouw stem. (http://thehackernews.com/2015/06/google-chrome-spying.html)
Vasilis denkt niet dat Google daar slecht mee wilt doen. Ze zijn er vol enthousiasme in gesprongen.
Vasilis is nog vaak aan het denken over automatisering. Blijkbaar is er ook behoefte aan de 90% crap. Dus dat kan je ook doen: voor miljoenen crap producten maken.
Volgens Vasilis kunnen artificieel intelligentie geen crap producten maken. “Ga het middelmatigste maken, of het consensustun doen”.
Vasilis geeft een voorbeeld van hoe er cijfers in gevuld moeten worden bij hem op school: “Dat is letterlijk het allerslechtste wat er verzonnen had kunnen worden, voor het allermeeste geld”.
Waar zijn die mensen dan trots op: “Kijk eens wat we hebben gemaakt. Hier gaan alle docenten de komende 20 jaar verschillelijk pissed off over zijn. Jeeey!”
We begrijpen beide niet hoe dit soort kut producten gemaakt worden.
Dat is een van de redenen dat Vasilis uit het bedrijfsleven is gegaan: “Er is geen behoefte aan kwaliteit, er is behoefte aan geld”. “Rot op! Er is wel behoefte aan kwaliteit!”.
Peet hoopt het tij nog te keren, door het om te keren: “Waarom zou je mensen niet blij willen maken? Oh my god!”
Leuker einde van de wasstraat zit er niet in vandaag. Volgende keer gaan we in een bootje varen ofzo. Doei!