Peet Sneekes en Vasilis van Gemert hebben een mening over content en delen die terwijl ze naar en door de wasstraat rijden. Ze praten over eigendom, DRM, DVD’s, boeken, uitgeven, piraterij en CD-i. Ze bestellen de Polish Wash (geen Pool gezien) en kijken hun ogen uit in de wasstraat, wat een toffe machine is dat toch!

Op de Ring Noord gaat het gesprek verder over het opbouwen en onderhouden van een gemeenschap en over het delen en uit handen geven van content. Onder veel en veel meer.

Helemaal onderaan vind je ook nog de audio versies van dit gesprek.
Klikbare transcript
Klik op de teksten hieronder om te springen in de video (op dit moment kan je alleen springen naar tijden die al geladen zijn in de player).

We rijden van de parkeerplaats af, Peet en Vasilis stellen zich voor.
We gaan naar de wasstraat, want de auto van Vasilis is vies. We rijden naar Over Amstel.
Wellicht de laatste zonnige dag. Het is 21 oktober 2011.
We gaan Nederlands praten, want ons Engelse vocabulaire is te klein om goed kritiek te leveren.
Vasilis steekt gelijkt van wal over eigendom van content die je gekocht heb.
Peet begint over de mogelijkheid om video's te kopen op iTunes. Vasilis start over DRM, met device beperkingen.
Met die DRM en waarschuwings filmpjes die niet geskipped kunnen worden worden we eigenlijk gestraft door de content producenten. Gestraft omdat we iets gekocht hebben, absurt natuurlijk.
DVD's zijn echt consument vijandige dingen
Boeken zijn geDRM'ed bij Apple en niet zomaar overal te lezen, maar alleen te lezen op je iPad op die App met van die plankjes.
De boek-lees interface doet de fysieke wereld na, iets wat nooit de beste oplossing is. Dan mis je alle mogelijkheden van je nieuwe medium.
Peet is wel te spreken over de Amazon Kindle, heeft daarom de iPad interface nog niet gebruikt.
Kindle gebruikt ook DRM voor hun producten. Er is zelfs een aangepaste HTML5 voor de Kindle. Voor het ePub formaat.
Peet wacht nog steeds op een 'boek' wat Encarta of de CD-i gaat vervangen. Vasilis kent beide niet, dus Peet legt uit dat precies was.
Vasilis vraagt Peet waarom zoiets als een hedendaagse Encarta beter is dan het Internet.
Encarta is natuurlijk een mooi geproduceerde hoeveelheid content. Wat gekocht moet worden. Dat beschikbaarstellen van mooie content gebeurd nu pas met Apple en Amazon.
Langzamerhand komt er ook weer behoefte aan premium content. Mensen willen er ook voor betalen.
Producente lijken de weg naar Premium content wel te vinden. Ook de financiering lijkt met crowd funding nieuwe kansen te hebben.
Peet en Vaslis kijken beiden geen televisie. Ze vinden het de manier waarop mensen televisie worden gedwongen te kijken onaantrekkelijk.
Programmering op de televisie is eigenlijk vulling tussen de reclames in.
Het economisch model achter gesponsorde content is 'logisch', maar het is verleidelijk om content te maken die past bij de inkomstenbron of budget.
De content wordt niet gemaakt voor de 'doelgroep' (de consumenten), maar voor de adverteerders die er geld mee verdienen.
De mensen zijn eigenlijk het product, die worden verkocht aan de bannerboeren. De content is niet het product, maar een lokmiddel.
We zijn inmiddels bij de wasstraat. In het immer rustieke Overamstel.
Peet klapt uit de school over het format wat gevolgt gaat worden.
Peet is een bordlezer en Vasilish vraagt de 'Polish wash' aan, wat achteraf gezien heel weinig tedoen had met Poolse mensen.
Hier gaan we door de 'straatwasser' volgens de dochter van Vasilis.
Compleet met een annekdote over de eerste trip door de wasstraat.

De wasstraat expience laat de mannen een beetje sprakeloos.
Nog geen meter uit de wasstraat het begint over het financieren van contentmakers, bijvoorbeeld door donaties of crowdfunding.
Peet gaat nog even in op het 'donatie model' wat succesvol wordt toegepast op No Agenda Show, van Adam Curry en John C. Dvorak. Dat lijkt echter wel een groot publiek en veel waardevolle content te vereisen.
Banners zijn een oud verdien model. Steeds meer verschijnt er liefdevol gemaakte content. Gemaakt omdat het mooie content is en dan pas als verdien middel.
Met de shift naar andere verdienmodellen wordt de televisie meer een aanjager van verkoop van de content, ipv primaire financiele bron.
Blast from the past: Readers Digest
De mannen zijn het overeens: als je alleen maar geld wilt verdienen met je content, dan ga je dingen doen om je investering te beschermen. Dat werkt vaak averechts.
Een voorbeeld van een andere manier van geld verdienen met je content is “Dive into HTML5” van Mark Pilgrim (de bekendste resource over HTML5), die tijdens het schrijven zijn hoofdstukken publiceerde op zijn blog en die dan samengevoegd verkocht.
Dat soort open manieren van geld verdienen aan content wordt te weinig onderzocht. Dat zit um wellicht ook in de andere vaardigheden die nodig zijn voor zo'n manier van content maken.
Uitgevers zouden eens moeten luisteren naar mensen als John Resig van jQuery. Hij laat zien hoe de persoonlijke relatie en een goede manier van communceren met mensen toegevoegde waarde heeft.
DVD's zijn vijandig en onvriendelijk. Onbegrijpelijk dat mensen dat pikken. Misschien zijn de contentmakers wel piraten, in plaats van de Somalische nautische naamgenoten.
Piraterij is de nieuwe radio. Mensen kunnen makkelijk zien of ze iets leuk vinden en makkelijker delen met anderen.
De muziek-koop-knop onder filmpjes van Youtube, in plaats van het blokkeren van de video is een gouden greep.
Eigendom claimen van content leid tot averechts gedrag.
Nog zoiets: als je weet dat er een nieuwe serie is uitgekomen in de US, maar je kan het niet kopen, maar wel downloaden. Content makers hebben het nog niet door.
De televisie omroepen hebben eigenlijk ook een onechte claim op de 'release' van nieuwe content.
Het attenderen van goeie content moet makkelijk gemaakt worden. Fragmenten delen met je vrienden bijvoorbeeld: juist doen! Dat jaagt verkoop alleen maar aan. Koester de fans van jouw content!
Het delen van content moet je natuurlijk wel slim aanpakken, probeer niet te verzuilen zoals Amazon doet met hun Kindle.
Readmill is een leuk voorbeeld hoe je de leeservaring, maar ook content op een open en fijne manier kan delen met anderen.
Sommige artiesten denken dat content op een bepaalde manier aangeboden moet worden, maar de consument heeft daar schijt aan.
Controle over content en de manier waarop het gepresenteerd wordt moeten we ook loslaten. Dat was vroeger al met websites en nu met diverse nieuws readers.
Content centered design is de goede weg, maar dat betekend wel dat je ook goeie content moet maken. Misschien beweegt een goeie aanpak van het maken van websites ook om beter na te denken over het maken van goeie content voor op de site.
Soms wordt je content ook op een andere manier geconsumeerd, denk aan “Read it later” of “Flipboard”. Die strippen alle opmaak van je content. Hoe ga je daar mee om?
De controle moet duidelijk van de maker naar de consument, want die weten blijkbaar beter hoe ze daarmee om willen gaan.
Het doel is dat de content goed wordt aangeboden, zodat mensen er optimaal gebruik van kunnen maken. Misschien via JSON feeds, of het openen van alle data op je website. Mensen maken zelf misschien betere apps voor dan je zelf zou kunnen bedenken.
Teaser voor een volgende keer: onderwerp: open data, daar kan je nog eens mee… mooie grote databases combineren … prachtig.
Mooie content moet vrij zijn, zodat mensen er mooie dingen mee kunnen maken.
En we zijn weer terug in Osdorp. Wij vonden het leuk, we hopen dat jullie het ook gaaf vonden. Doei!.